ANNA MISZALSKA-GĄSIENICA (1962) jest absolwentką warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych (1986), gdzie studiowała pod kierunkiem prof. Ludwika Maciąga, Stefana Gierowskiego, Romana Artymowskiego i Wiesława Kruczkowskiego. Ma w swoim dorobku obrazy olejne (pejzaże, kwiaty, portrety), a także cykle gwaszy i pasteli prezentowane na 14 wystawach zbiorowych i 40 pokazach indywidualnych w kraju, jak również za granicą: we Francji, kanadzie, Norwegii i Szwecji. Przedmiotem zainteresowań i twórczej inspiracji jest w jej pracach przede wszystkim różnorodny krajobraz poszczególnych regionów Polski, jego atmosfera, dyskretne piękno, zmienność zwiazana z porami dnia i roku. Obrazy noszą piętno realistycznych upodobań oraz dążenie do transpozycji wybranego motywu na język malarskich środków wyrazu. Emocje i wzruszenia przełożone są tu na formy i barwy, które nie tracą swych wartości dokumentacyjnych pozostając nośnikami prawdy o obserwowanym świecie. Autorka otrzymała w 1992 r. I nagrodę na Międzynarodowym Salonie Sztuki Współczesnej w Revin (Francja) za interpretację tematu „Kwiaty”.

JERZY MISZALSKI (1930) jest z wykształcenia geodetą, kartografem, doktorem nauk geograficznych. Ukończył Oficerską Szkołę Topografów w Petersburgu, politechnikę Warszawską, Uniwersytet Poznański oraz Wojskową akademie techniczną. Jest autorem lub współautorem ponad 150 publikacji w dziedzinie geografii, teledetekcji i ochrony zabytków, prowadził ponadto wielokierunkową działalność w kilku towarzystwach naukowych. Odznaczony m. In. Krzyżem Kawalerskim orderu odrodzenia polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Armii Krajowej, Złotą Odznaką „Za zasługi w dziedzinie geodezji i kartografii”, Złotą Odznaką Polskiego Towarzystwa Geograficznego, Złotą odznaką „Za opiekę nad zabytkami, Odznaką „Zasłużonego działacza kultury”. Uzyskał również nagrody Ministra Kultury i Sztuki II stopnia (1978, 1979) oraz Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1976, 1979). Obecny kształt twórczości Jerzego Miszalskiego jest efektem wieloletniego zainteresowania sztuką, pracy pod kierunkiem malarzy realistów – Wacława Prusaka i Szczepana Skorupki oraz samodzielnych doświadczeń w malowaniu plenerowym w bezpośredniej konfrontacji z naturą. W kręgu zainteresowań autora jest zarówno krajobraz przyrodniczy, jak i kulturowy. Obrazy dokumentują często budowle ginące z pejzażu, takie, jak wiatraki, młyny wodne, zabytki drewnianej architektury polskiej wsi. Ulubionym tematem są obiekty architektury sakralnej i obronnej, zwłaszcza zamki i ich ruiny. Autor otrzymał za swą twórczość I nagrodę – „Złotą Paletę” na XIV Międzynarodowym salonie Sztuki współczesnej w Revin (Francja) w 1985 r. Prezentował także swe prace na 90 wystawach indywidualnych i 60 ekspozycjach zbiorowych w kraju i za granicą, m. In. we Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwajcarii i na Ukrainie.